فرایند ذوب شیشه با ورود بچ به کوره آغاز و تکمیل آن زمانی است که مذاب عاری از دانه های بچ باشد. در نتیجه مفهوم زمان ذوب عبارت است از زمان مورد نیاز برای اینکه کلیه قسمت های بچ ذوب شود و چیزی از آن باقی نماند. در اکثر کوره های صنعتی سعی بر آن است که عملیات ذوب در نیمه اول مخزن ذوب یا حتی جلوتر از آن کامل شود. این عمل با مشاهده محو شدن بچ در سطح مذاب قابل رویت و تشخیص است.

       گرچه به واسطه تجربیات کارخانجات مختلف در خصوص چگونگی ذوب مواد اولیه در کوره ممکن است قاعده فوق همواره صادق نباشد، لیکن به طور کلی بایستی توجه داشت که تکمیل ذوب در زمان کوتاه تر، مشکلات ناشی از وجود سنگ در شیشه را کاهش می دهد و این امکان را فراهم می آورد که عملیات تصفیه و همگن سازی مذاب در شرایط مطلوب تری انجام شود.

       نکته دیگری که حائز اهمیت است آن است که در اصلاح عملیات ذوب ناقص بچ در کوره های شیشه عمدتا افزایش دمای کوره مد نظر قرار می گیرد. لیکن بایستی توجه داشت که در بسیاری موارد آماده سازی و شارژ مطلوب تر بچ بهمراه احراق موثر و یکنواخت در دستیابی به ذوب مطلوب تر، موثرتر از افزایش دمای کوره است. به علاوه تجربیات گوناگون نشان می دهد. افزایش دمای کوره تا بالاتر از حد متعارف، عمل اختلال در ذوب از طریق تفریق مواد در جریان ذوب را موجب می شود. این پدیده به ویژه از طریق ذوب زود هنگام کربنات سدیم در دماهای بالا در ابتدای کوره قابل توضیح است. در چنین شرایطی به علت کاهش میزان  قلیایی ها در مراحل بعدی ذوب، انحلال ذرات سیلیس با تاخیر مواجه خواهد شد. به علاوه، دماهای فوق العاده زیاد عمر دیر گدازها را کاهش می دهد و در بسیاری موارد به افزایش پدیده چکه های سقفی و بالا رفتن میزان سنگ در شیشه منجر می شود.