این مطالعه که در Royal Society Open Science منتشر شده است، اولین مطالعه در نوع خود است که نشان می دهد مواد خودترمیم می توانند در دمای بسیار پایینِ 60- درجه سانتیگراد عملکرد خوبی داشته باشند. برطبق اعلام تیم تحقیقاتی که مسئولیت آنرا دانشگاه بیرمنگام و مؤسسه فناوری هاربین (چین) برعهده دارند، این مواد (فیبرهای تقویت شده) می توانند در شرایطی که تعمیر یا تعویض قطعات بسیار سخت است مانند توربینهای بادی ساحلی ویا شرایطی که تعمیر و تعویض قطعات غیرممکن است مانند ساخته های صنایع هوایی و ماهواره ها (در حین پرواز) کاربرد داشته باشند.

کامپوزیت های خود ترمیم در زمانی که نیاز به تعمیر پیدا می کنند، قادرند شرایط فیزیکی خود را بصورت خودکار بازیابی کنند. این خود ترمیمی در شرایط مطلوب، بسیار مؤثر و کامل هم هست. تحقیقات پیشین که در همین رابطه انجام شد و منجر به بهبود کارایی خودترمیمی شده بود عنوان می کنند که عملکرد یا کاراییِ مواد خودترمیم می تواند بصورتی باشد که پس از اتمام فرآیند ترمیم، حتی از مدل اولیه هم بهتر باشد.

به هرحال، بر طبق نظر محققان، اساسِ تحقیق بر مبنای «خودترمیمی در شرایط کاملاً نامساعد» مانند دمای بسیار پایین قرار داشت. این هدفگذاری با در نظر گرفتنِ رفتار طبیعت بر اساسِ این سؤال شکل گرفت که چطور برخی حیوانات دمای بدنشان را ثابت نگه می دارند و به  این طریق آنزیمهای درون بدنشان همچنان فعال می مانند؟ و در نهایت منجر به تولید کامپوزیتی شد که دمای داخلی خود را حفظ می کند.

 برای اینکار در داخل این مواد، شبکه ای «رگ مانند» با هدف انتشار و رساندن «بسته های خودترمیم» و یک عنصر رسانای متخلخل برای تامین حرارت داخلی و آب کردن یخها (در صورت نیاز) قرار داده شدند.

یانگ جینگ وانگ، دانشجوی PhD در دانشگاه بیرمنگام گفت: «هر دوی این اِلمانها ضروری هستند. بدون فاکتور گرمازا، آب در دمای 60- درجه سانتیگراد یخ می زند و واکنش شیمیایی صورت نمی پذیرد. همچنین بدون شبکه رگهای داخلی، مایعِ خودترمیم نمی تواند بصورت خودکار به محل شکستگی یا خراش برسد.»

خودترمیمیِ مؤثرِ بالای 100% آنهم در دمای 60- درجه سانتیگراد در یک فیبرِ تقویت شده که در حقیقت یک ورقه شیشه ای بود، بدست آمد اما این تکنیک را می توان در کامپوزیت های خودترمیم نیز استفاده کرد.

در محیط آزمایشگاهی از یک ورقه فومِ مس یا یک ورقه نانوتیوبِ کربن بعنوان لایه رسانا استفاده شد. کامپوزیتِ فیبرِ تقویت شده (مواد میزبان) بصورت ذاتی کشش بالایی دارند که این موضوع باعث می شود کیفیت اتصال بین لایه ها بالاتر باشد و «کیفیت اتصال بالاتر» نیز سبب می شود احتمال انواع ترک و شکستگی در آینده کمتر شود.

آقای وانگ ادامه می دهد: «کامپوزیتهای فیبرِ تقویت شده بخاطر وزن سبک و استحکامشان مشهورند و به همین خاطر در صنایع هوایی و ساختِ ماهواره ها کاربرد فراوانی دارند اما همیشه این خطر وجود دارد که دارای یکسری "خش ها یا شکستگیهای داخلی در ابعاد میکرو" باشند که این موضوع می تواند بسیار خطرناک باشد. مشکل این ترک ها صرفاً شناسایی بسیار سخت آنها نیست بلکه تعمیر آنها بسیار سخت تر است. از اینرو استفاده از مواد خودترمیم بسیار لازم بنظر می رسد.»

این گروه اکنون به دنبال حذف اثرات منفیِ بوجود آمده توسط عناصر گرمازا که در اوج بار الکتریکی بوجود می آیند، توسط یک «لایه گرمایشی پیشرفته» هستند. هدف نهایی آنها توسعه مکانیزمهای خودترمیمِ جدید برای انواع بیشتری از کامپوزیتهاست که می تواند بصورتی کاملاً مؤثر بازیابی شوند آنهم صرفنظر از «اندازه محل صدمه دیده» و همچنین عملکرد عالی در هر شرایط دمایی.

این مطالعه که در Royal Society Open Science منتشر شده است، اولین مطالعه در نوع خود است که نشان می دهد مواد خودترمیم می توانند در دمای بسیار پایینِ 60- درجه سانتیگراد عملکرد خوبی داشته باشند. برطبق اعلام تیم تحقیقاتی که مسئولیت آنرا دانشگاه بیرمنگام و مؤسسه فناوری هاربین (چین) برعهده دارند، این مواد (فیبرهای تقویت شده) می توانند در شرایطی که تعمیر یا تعویض قطعات بسیار سخت است مانند توربینهای بادی ساحلی ویا شرایطی که تعمیر و تعویض قطعات غیرممکن است مانند ساخته های صنایع هوایی و ماهواره ها (در حین پرواز) کاربرد داشته باشند.

کامپوزیت های خود ترمیم در زمانی که نیاز به تعمیر پیدا می کنند، قادرند شرایط فیزیکی خود را بصورت خودکار بازیابی کنند. این خود ترمیمی در شرایط مطلوب، بسیار مؤثر و کامل هم هست. تحقیقات پیشین که در همین رابطه انجام شد و منجر به بهبود کارایی خودترمیمی شده بود عنوان می کنند که عملکرد یا کاراییِ مواد خودترمیم می تواند بصورتی باشد که پس از اتمام فرآیند ترمیم، حتی از مدل اولیه هم بهتر باشد.

به هرحال، بر طبق نظر محققان، اساسِ تحقیق بر مبنای «خودترمیمی در شرایط کاملاً نامساعد» مانند دمای بسیار پایین قرار داشت. این هدفگذاری با در نظر گرفتنِ رفتار طبیعت بر اساسِ این سؤال شکل گرفت که چطور برخی حیوانات دمای بدنشان را ثابت نگه می دارند و به  این طریق آنزیمهای درون بدنشان همچنان فعال می مانند؟ و در نهایت منجر به تولید کامپوزیتی شد که دمای داخلی خود را حفظ می کند.

 برای اینکار در داخل این مواد، شبکه ای «رگ مانند» با هدف انتشار و رساندن «بسته های خودترمیم» و یک عنصر رسانای متخلخل برای تامین حرارت داخلی و آب کردن یخها (در صورت نیاز) قرار داده شدند.

یانگ جینگ وانگ، دانشجوی PhD در دانشگاه بیرمنگام گفت: «هر دوی این اِلمانها ضروری هستند. بدون فاکتور گرمازا، آب در دمای 60- درجه سانتیگراد یخ می زند و واکنش شیمیایی صورت نمی پذیرد. همچنین بدون شبکه رگهای داخلی، مایعِ خودترمیم نمی تواند بصورت خودکار به محل شکستگی یا خراش برسد.»

خودترمیمیِ مؤثرِ بالای 100% آنهم در دمای 60- درجه سانتیگراد در یک فیبرِ تقویت شده که در حقیقت یک ورقه شیشه ای بود، بدست آمد اما این تکنیک را می توان در کامپوزیت های خودترمیم نیز استفاده کرد.

در محیط آزمایشگاهی از یک ورقه فومِ مس یا یک ورقه نانوتیوبِ کربن بعنوان لایه رسانا استفاده شد. کامپوزیتِ فیبرِ تقویت شده (مواد میزبان) بصورت ذاتی کشش بالایی دارند که این موضوع باعث می شود کیفیت اتصال بین لایه ها بالاتر باشد و «کیفیت اتصال بالاتر» نیز سبب می شود احتمال انواع ترک و شکستگی در آینده کمتر شود.

آقای وانگ ادامه می دهد: «کامپوزیتهای فیبرِ تقویت شده بخاطر وزن سبک و استحکامشان مشهورند و به همین خاطر در صنایع هوایی و ساختِ ماهواره ها کاربرد فراوانی دارند اما همیشه این خطر وجود دارد که دارای یکسری "خش ها یا شکستگیهای داخلی در ابعاد میکرو" باشند که این موضوع می تواند بسیار خطرناک باشد. مشکل این ترک ها صرفاً شناسایی بسیار سخت آنها نیست بلکه تعمیر آنها بسیار سخت تر است. از اینرو استفاده از مواد خودترمیم بسیار لازم بنظر می رسد.»

این گروه اکنون به دنبال حذف اثرات منفیِ بوجود آمده توسط عناصر گرمازا که در اوج بار الکتریکی بوجود می آیند، توسط یک «لایه گرمایشی پیشرفته» هستند. هدف نهایی آنها توسعه مکانیزمهای خودترمیمِ جدید برای انواع بیشتری از کامپوزیتهاست که می تواند بصورتی کاملاً مؤثر بازیابی شوند آنهم صرفنظر از «اندازه محل صدمه دیده» و همچنین عملکرد عالی در هر شرایط دمایی.